Gevecht

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik positief in het leven sta. Ik bekijk alles zo positief mogelijk en ik moet zeggen dat het me lang niet slecht gaat. Afgelopen week zag ik op televisie iemand die beweerde gelukkiger te zijn geworden na een ongeval waar hij een dwarslaesie bij heeft opgelopen. Gek genoeg herken ik dit. Of ik minder gelukkig zou zijn geweest zonder mijn handicap is natuurlijk niet te voorspellen, maar er is voor mij geen reden om te beweren dat ik nu minder gelukkig ben. Ik denk ook niet in de term voor en na de handicap.

Met Marloes had ik het erover dat ik vaak “last van mijn lijf” heb. Oftewel heb ik dan pijn en dat levert belemmeringen op. Al pratende kwamen wij eigenlijk tot de conclusie dat het andersom is. Ik heb geen last van mijn lijf, maar heeft mijn lijf last van mij. Het is namelijk mijn persoonlijkheid die het lichaam steeds tart. Ik ga te lang door, waardoor ik meer pijn heb. Mijn lijf geeft aan rust nodig te hebben, maar ik geef het niet. Ik ben dan ook blij dat er nog geen vakbond voor mijn lijf is. De eerste stakingen en publieksvriendelijke acties zouden al gevoerd zijn. De onderhandelingen zal ik zeker verliezen omdat ik me nu eenmaal niet aan de ARBO regels houd.

Mijn lijf en ik zijn continu in gevecht. En dan geen partijtje boksen, maar een volledig MMA kooigevecht op leven en dood. En ik zal jullie een geheim vertellen. Uiteindelijk zal mijn lijf het opgeven. Dat zou betekenen dat ik heb gewonnen. Of toch niet?

Leven met pijn kan een gevecht zijn. Pijn went, zegt men, maar dat is onzin. Zie het maar als iedere dag hard moeten werken, maar geen enkele dag vrij hebben. Dus ook geen zomervakantie, geen kerst en oud en nieuw of zelfs maar weekend. Het gevecht is eeuwigdurend. Bij het opstaan start het niet gek genoeg. Nee, ook de nachten zijn een gevecht. Medelijden hoef je niet met me te hebben, ik ben namelijk verzot op vechten.

Groet

Martijn

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *